روش تولید چرم مصنوعی و طبیعی و مقایسه آن ها
چرم، چه از دل طبیعت گرفته شود و چه در کارخانه‌ها ساخته شود، همواره نقشی کلیدی در صنعت مد، مبلمان و خودروسازی ایفا کرده است. اما در دنیای امروز، که دغدغه‌های زیست محیطی و اخلاقی بیش از هر زمان دیگری مطرح هستند، پرسش‌های اساسی درباره منشأ، دوام، مصرف منابع و تأثیرات زیست محیطی چرم‌ها مطرح می‌شود. چرم طبیعی با پیشینه‌ای کهن، نماد اصالت و کیفیت به شمار می‌رود، در حالی‌که چرم مصنوعی با بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، وعده‌ای از پایداری، نوآوری و بی‌نیازی از منابع حیوانی را ارائه می‌دهد. در ادامه، به بررسی جامع ویژگی‌ها، مزایا، چالش‌ها و پیامدهای زیست‌محیطی چرم طبیعی و مصنوعی پرداخته‌ایم تا انتخابی آگاهانه و مسئولانه برای آینده‌ای پایدارتر فراهم گردد.
چرم مصنوعی
چرم مصنوعی، جایگزینی اقتصادی و بدون نیاز به پوست حیوانات است که عمدتاً از PVC یا PU ساخته می‌شود. با وجود ظاهر زیبا و کاربرد گسترده در صنعت پوشاک، مبلمان و خودرو، این ماده پیامدهای زیست‌محیطی و بهداشتی نگران‌کننده‌ای دارد. تولید PVC منجر به آزادسازی دیوکسین‌های سمی و وابستگی شدید به سوخت‌های فسیلی می‌شود که خود عامل افزایش گازهای گلخانه‌ای هستند. علاوه بر آن، پلاستیک موجود در چرم مصنوعی تجزیه‌ناپذیر است و به آلودگی گسترده در زیستگاه‌های دریایی دامن می‌زند؛ به‌طوری که تخمین زده می‌شود حدود ۲۵۰ هزار تن پلاستیک در این مناطق انباشته شده باشد. همچنین، کلر موجود در PVC می‌تواند ترکیبات کلردار خطرناکی تولید کند که در محل‌های دفن زباله و اکوسیستم‌های آبی ماندگار هستند. از سوی دیگر، چرم‌های PU نیز بدون آسیب نیستند، چراکه در تولید آن‌ها از موادی مانند N,N-دی‌متیل‌فرمامید استفاده می‌شود که برای سلامتی انسان مضر است. در نتیجه، اگرچه چرم مصنوعی از نظر اقتصادی و اخلاقی جذاب به‌نظر می‌رسد، اما باید با نگاهی آگاهانه به آثار زیست محیطی و شیمیایی آن، به دنبال گزینه‌های پایدارتر و کم‌خطرتر بود.
خواص چرم مصنوعی
چرم مصنوعی یک ماده همه کاره با مزایای متعددی از جمله دوام، انعطاف‌پذیری، ضد آب بودن، خواص تنفس‌پذیری، مقاومت در برابر حرارت و تنوع رنگ است. این ماده برای کاربردهای مختلفی مانند لباس‌های بیرونی، تجهیزات ورزشی و روکش مبلمان مناسب است. برخی از انواع آن برای راحتی طراحی شده‌اند، در حالی که برخی دیگر مقاومت در برابر حرارت دارند که آن ها را برای روکش مبلمان و فضای داخلی خودرو مناسب می‌کند. اکثر این خواص، چرم مصنوعی را به انتخابی محبوب برای انواع محصولات تبدیل کرده و تعادلی از عملکرد، دوام و ملاحظات اخلاقی را ارائه می‌دهد.
فرآیند تولید چرم مصنوعی
تولید چرم مصنوعی شامل چندین مرحله است، از جمله تهیه ماده اولیه، فرموله کردن پلاستیک، پوشش پارچه، اضافه کردن یک لایه رنگی و اضافه کردن یک روکش بافت‌دار. ماده اولیه معمولاً پنبه یا پلی استر است که متخلخل هستند و نیاز به فرآیند تولید ویژه دارند. مواد پلاستیکی مورد استفاده پلی‌اورتان (PU) و پلی‌وینیل کلراید (PVC) هستند که با ترکیب نمک و نفت ساخته می‌شوند. سپس پارچه پایه با استفاده از روش‌هایی مانند کلندرینگ، که شامل ترکیبی از PVC و رنگدانه‌ها است، با ماده پلاستیکی پوشانده می‌شود. سپس یک لایه رنگی با استفاده از رنگ‌ها یا رنگدانه‌ها برای ایجاد رنگ‌های مختلف اضافه می‌شود. یک روکش بافت‌دار اغلب با استفاده از مهرزنی یا برجسته‌کاری اضافه می‌شود. فرآیند تولید چرم مصنوعی به سمت کارآمدتر و مقرون به صرفه‌تر شدن تکامل یافته است، و فرآیند خاص بسته به ماده مورد استفاده متفاوت است، همانطور که در شکل در زیر نشان داده شده است.
مزایا و کاربردهای چرم مصنوعی
چرم مصنوعی که با نام فاکس یا چرم مصنوعی نیز شناخته می‌شود، ماده‌ای ساخته دست بشر است که ظاهر و حس چرم واقعی را تقلید می‌کند. این ماده مزایای متعددی از جمله مقرون به صرفه بودن، رفاه حیوانات، ثبات، دوام، تطبیق‌پذیری و تأثیر کمتر بر محیط زیست را ارائه می‌دهد. چرم مصنوعی نسبت به چرم اصل مقرون به صرفه‌تر است و آن را به گزینه‌ای جذاب برای کسانی که بودجه محدودی دارند، تبدیل می‌کند. همچنین با حیوانات سازگار است، زیرا شامل استفاده از محصولات حیوانی نمی‌شود. می‌توان آن را طوری تولید کرد که بافت و ظاهری ثابت داشته باشد و تمیز کردن و نگهداری آن را آسان‌تر کند.
چرم مصنوعی اغلب در صنعت مد برای اقلام پوشاک مانند کاپشن، شلوار، دامن و کفش استفاده می‌شود. همچنین در روکش مبلمان، فضای داخلی خودرو، لوازم جانبی، تجهیزات ورزشی و دستگاه‌های الکترونیکی نیز کاربرد دارد. این چرم به دلیل دوام و مقاومت در برابر سایش و پارگی ترجیح داده می‌شود و آن را به انتخابی محبوب برای تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان تبدیل می‌کند، اما با چرم معمولی قابل مقایسه نیست. چرم مصنوعی علاوه بر کاربرد در پوشاک، در روکش مبلمان، فضای داخلی خودرو، لوازم جانبی، تجهیزات ورزشی و دستگاه‌های الکترونیکی نیز استفاده می‌شود. به طور کلی، چرم مصنوعی طیف گسترده‌ای از مزایا و کاربردها را در صنایع مختلف ارائه می‌دهد و آن را به انتخابی محبوب برای تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان تبدیل می‌کند.
تأثیر زیست محیطی چرم مصنوعی
چرم‌های مصنوعی از مواد مختلفی ساخته می‌شوند، از جمله یک پایه پارچه‌ای که با یک لایه پلاستیک، معمولاً پلی‌اورتان (PU) یا پلی‌وینیل کلرید (PVC)، پوشانده شده است. پایه پارچه‌ای ساختار و استحکام را فراهم می‌کند، در حالی که پوشش پلاستیکی به آن ظاهر و بافت چرم واقعی می‌دهد. با این حال، همه چرم‌های مصنوعی با استفاده از ترکیب یا فرآیند تولید یکسانی ساخته نمی‌شوند. بازیافت چرم مصنوعی به دلیل پیچیدگی آن، چالش‌هایی را به همراه دارد، زیرا فرآیند بازیافت باید تمام اجزای درگیر، از جمله پایه پارچه‌ای، پوشش پلیمری و هر ماده دیگری مانند میخ‌های فلزی یا تزئینات را در نظر بگیرد.
برای بازیافت مؤثر چرم مصنوعی، اجزای مختلف باید از هم جدا شوند، مانند حذف پوشش پلیمری از پایه پارچه‌ای و جدا کردن هرگونه مواد اضافی مانند میخ‌های فلزی. سازگاری مواد نیز ممکن است در الزامات بازیافت نقش داشته باشد، زیرا پایه پارچه‌ای از طریق فرآیندهای بازیافت نساجی قابل بازیافت است، در حالی که پوشش پلیمری ممکن است به روش‌های بازیافت تخصصی برای پلاستیک نیاز داشته باشد. پیشرفت در فناوری‌های بازیافت می‌تواند راه‌حل‌هایی برای مدیریت کارآمدتر مواد پیچیده ارائه دهد، مانند بازیافت شیمیایی یا تکنیک‌های جداسازی مکانیکی.
ملاحظات طراحی برای محصولات چرم مصنوعی می‌تواند با انتخاب موادی که بازیافت آن ها آسان‌تر است یا کاهش استفاده از اجزای غیرقابل بازیافت، پایداری زیست‌محیطی آن ها را بهبود بخشد. در حالی که چرم مصنوعی به دلیل ماهیت کامپوزیتی خود، چالش‌هایی را برای بازیافت ایجاد می‌کند، تلاش‌ها برای توسعه زیرساخت‌ها و فناوری‌های بازیافت متناسب با این مواد در حال انجام است.
پلی‌استر PET بازیافتی، که از بطری‌های پلاستیکی و ضایعات تولیدی مشتق می‌شود، گزینه‌ای سازگارتر با محیط زیست است. PVC و فتالات‌ها، که یک ماده رایج هستند، انرژی‌بر هستند و به سوخت‌های فسیلی متکی هستند، در حالی که فتالات‌ها محصولات جانبی سرطان‌زا هستند. چرم پلی‌اورتان (PU) که از پلی‌اورتان مبتنی بر نفت ساخته شده است، سازگارتر با محیط زیست است اما همچنان به تولید ضایعات پلاستیکی کمک می‌کند. چرم میکروفایبر، که از پایه پارچه‌ای پوشیده شده با PVA ساخته شده است، ماده‌ای زیست‌تخریب‌پذیر است که می‌تواند توسط میکروارگانیسم‌ها تجزیه شود و آن را به گزینه‌ای سازگارتر با محیط زیست تبدیل می‌کند. با این حال، هنگام ارزیابی تأثیر زیست‌محیطی چرم مصنوعی، در نظر گرفتن فرآیند کلی تولید، تولید زباله و ملاحظات پایان عمر آن بسیار مهم است. به طور کلی، تأثیر زیست‌محیطی چرم مصنوعی به مواد مورد استفاده در تولید آن بستگی دارد.
چرم طبیعی
چرم طبیعی ماده‌ای قابل توجه است که اصالت، منحصر به فرد بودن و کیفیت پایدار را در خود جای داده است. این ماده که از پوست حیوانات گرفته می‌شود، فرآیند دقیقی را طی می‌کند تا به ماده‌ای همه‌کاره و ارزشمند تبدیل شود. داستان چرم طبیعی با تمدن‌های باستانی آغاز می‌شود، جایی که انسان‌ها خواص استثنایی پوست حیوانات را کشف کردند. شکارچیان و گردآورندگان اولیه تشخیص دادند که چرم از عناصر محافظت می‌کند، منبع گرما است و ماده‌ای بادوام برای ساخت ابزار و لباس است.
ویژگی‌های چرم طبیعی
چرم طبیعی، تلفیقی از اصالت، زیبایی و دوام است که همواره در دل هنر و صنعت می‌درخشد. در ادامه به بررسی ویژگی های این چرم می پردازیم:
-
دوام: چرم طبیعی به دلیل دوام خود مشهور است. در صورت مراقبت صحیح، می‌تواند نسل‌ها دوام بیاورد و اغلب با گذشت زمان و ایجاد یک پوشش غنی، کیفیت آن بهبود می‌یابد.
-
راحتی: پوشیدن و استفاده از چرم راحت است. به بدن یا پاها قالب می‌گیرد و تناسب شخصی و راحتی فوق‌العاده‌ای را ارائه می‌دهد.
-
قابلیت تنفس: چرم ماده‌ای قابل تنفس است که به هوا اجازه گردش می‌دهد و دما را تنظیم می‌کند و آن را برای لباس و کفش مناسب می‌سازد.
-
منحصر به فرد بودن: هیچ دو تکه چرم طبیعی یکسان نیستند. هر پوست دارای علائم و ویژگی‌های منحصر به فرد خود است و هر کالای چرمی را منحصر به فرد می‌کند.
-
جذابیت جاودانه: چرم طبیعی ظرافت جاودانه را به نمایش می‌گذارد. از روندهای مد فراتر می‌رود و نمادی از کیفیت، صنایع دستی و تجمل باقی می‌ماند.
چرم طبیعی نه‌تنها یک انتخاب، بلکه بازتابی از سبک زندگی آگاهانه و ارزش‌مدار است.
فرآیند تولید چرم طبیعی
تولید چرم طبیعی شامل تمیز کردن، دباغی و پرداخت نهایی پوست حیوانات برای ایجاد یک ماده بادوام و همه‌کاره است. این فرآیند با تمیز کردن پوست‌ها برای از بین بردن مو، کثیفی و سایر مواد آغاز می‌شود. سپس دباغی ساختار کلاژن را تثبیت می‌کند، از پوسیدگی جلوگیری می‌کند و پوست را برای کاربردهای مختلف مناسب می‌سازد. در نهایت، مراحل پرداخت نهایی مانند رنگرزی و عملیات سطحی، ظاهر و حس مطلوب را به چرم می‌دهد. در ادامه جزئیات بیشتری ارائه شده است:
۱. تمیز کردن و آماده‌سازی:
-
گوشت‌گیری: برداشتن گوشت و بافت از زیر پوست.
-
خیساندن: آب‌رسانی مجدد و تمیز کردن پوست.
-
موزدایی: برداشتن مو یا پشم از پوست.
-
درمان با آهک: استفاده از آهک برای کمک بیشتر به موزدایی و تورم.
-
ترشی: استفاده از اسیدها یا نمک‌ها برای آماده‌سازی پوست برای دباغی.
2. دباغی:
-
دباغی گیاهی: استفاده از تانن‌های استخراج شده از گیاهان، تولید چرمی بادوام و سفت، ایده‌آل برای کمربند و چکمه.
-
دباغی کرومی: استفاده از نمک‌های کروم، تولید چرمی نرم و انعطاف‌پذیر، مناسب برای طیف وسیع‌تری از کاربردها.
-
سایر روش‌های دباغی: بررسی جایگزین‌هایی مانند دباغی آلدهید، روغن و آلدهید-کروم.
۳. پوسته‌ریزی (پس از دباغی):
-
خنثی‌سازی: حذف مواد شیمیایی اضافی پس از دباغی.
-
ریتانینگ، رنگرزی و فتلیکوئرینگ: بهبود خواص چرم، مانند رنگ، بافت و نرمی.
-
آسیاب کاری: غلتاندن چرم برای نرم کردن و بهبود ظاهر آن.
-
پرداخت: اعمال عملیات سطحی مانند رنگدانه‌ها یا پوشش‌ها برای رسیدن به ظاهر نهایی مطلوب.
۴. پرداخت نهایی:
-
خشک کردن: حذف رطوبت اضافی از چرم.
-
صابون کاری/سنباده کاری: ایجاد بافت‌های خاص مانند نبوک یا جیر.
-
پوشش‌های سطحی: اعمال رنگدانه‌ها، لاک‌ها یا سایر پرداخت‌ها برای محافظت و بهبود چرم.
مقایسه چرم مصنوعی در مقابل چرم طبیعی
چرم طبیعی و چرم مصنوعی، هر دو دارای تأثیرات قابل‌توجهی بر محیط زیست هستند، اما تفاوت‌های عمده‌ای در فرآیند تولید، مصرف منابع و ویژگی‌های فیزیکی از خود نشان می‌دهند. درک دقیق این تفاوت‌ها به انتخاب آگاهانه‌تر میان این دو گزینه کمک می‌کند.
تولید چرم طبیعی (عمدتاً چرم گاوی) با مصرف بالای آب، انتشار گازهای گلخانه‌ای و استفاده گسترده از مواد شیمیایی همراه است. دباغی چرم به‌شدت وابسته به آب است؛ به‌طوری‌که برای تولید یک کیف دستی چرمی تا ۱۷,۰۰۰ لیتر و برای یک جفت چکمه چرمی بیش از ۱۲,۰۰۰ لیتر آب مصرف می‌شود. در مقایسه، تولید چرم مصنوعی مانند چرم پلی اورتان (PU) به‌طور میانگین ۲ تا ۳ برابر آب کمتری نیاز دارد.
با این حال، چرم مصنوعی نیز بی‌تأثیر نیست. استفاده از مشتقات نفتی مانند PET، انرژی‌بر بودن فرآیندهای تولید، و باقی‌ماندن مواد شیمیایی در محیط از جمله چالش‌های زیست محیطی آن محسوب می‌شوند. ردپای آب ماده PET برای هر کیلوگرم حدود ۲۳۵ لیتر برآورد شده که شامل آب آبی و آب خاکستری برای جذب آلودگی‌ها است.
برای مقابله با آثار مخرب محیطی، صنعت چرم طبیعی گام‌های مهمی برداشته است. اجرای استانداردهایی چون ZDHC (برنامه حذف مواد شیمیایی خطرناک) و سیستم تخلیه مایع صفر (ZLD) نقش مهمی در کاهش آلودگی‌ها ایفا کرده‌اند. فناوری ZLD شامل فرایندهایی مانند پیش‌تصفیه، اسمز معکوس (RO)، تبخیر حرارتی و بازیافت پساب است و به دباغ‌خانه‌ها اجازه می‌دهد بخش بزرگی از آب مصرفی را دوباره به چرخه تولید بازگردانند.
برخی برندها همچون ECCO نوآوری‌هایی چون فرآیند دباغی بدون آب (DriTan) را معرفی کرده‌اند که در هر پوست حدود ۲۰ لیتر آب صرفه‌جویی کرده و سالانه صدها تن ضایعات شیمیایی را حذف می‌کند. در مجموع، فناوری‌های نوین موفق شده‌اند در ۲۵ سال گذشته بیش از ۳۵٪ از ردپای آبی صنعت چرم طبیعی را کاهش دهند.
از نظر ویژگی‌های ظاهری و حسی، چرم طبیعی دارای سطح دانه‌دار، انعطاف‌پذیری بالا و بوی متمایز چرمی است. این چرم در برابر سایش مقاوم‌تر است و با گذر زمان، پتینه‌ای زیبا و منحصر به فرد پیدا می‌کند.
در مقابل، چرم مصنوعی که معمولاً از پارچه‌ای با پوشش پلاستیکی تشکیل شده، دارای سطحی صاف، براق یا لاستیکی است. حس لمس آن اغلب سردتر بوده و بویی مشابه پلاستیک دارد. هنگام سوختن، سریع‌تر شعله‌ور شده و بوی شیمیایی آزاد می‌کند.
چرم طبیعی با دوام بالا، ظاهر خاص و شخصیت منحصربه‌فردش، انتخابی لوکس و بادوام است؛ در حالی که چرم مصنوعی با قیمت مقرون‌به‌صرفه، مصرف منابع کمتر و نگهداری آسان‌تر، گزینه‌ای محبوب برای مصرف‌کنندگان آگاه به مسائل زیست‌محیطی است.
مصرف آب در چرم طبیعی در مقایسه با چرم مصنوعی: کدام یک پایدارتر است؟
چرم طبیعی با وجود ظاهر لوکس و کیفیت بالای خود، از نظر مصرف آب یکی از منابع پرچالش در صنعت مد به شمار می‌رود. برای تولید هر متر مربع چرم طبیعی، به‌طور میانگین ۱۴,۰۰۰ تا ۱۷,۰۰۰ لیتر آب مصرف می‌شود که بیش از ۹۰٪ این مقدار مربوط به دامداری است. این موضوع چرم طبیعی را به یکی از پرمصرف‌ترین مواد از نظر ردپای آبی تبدیل می‌کند.
در مقابل، چرم مصنوعی که اغلب با نام‌های چرم PU، چرم PVC یا چرم وگان شناخته می‌شود، در فرآیند تولید به ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ لیتر آب در هر متر مربع نیاز دارد. این تفاوت قابل‌توجه نشان می‌دهد که چرم مصنوعی تا ۹۵٪ آب کمتری نسبت به چرم طبیعی مصرف می‌کند، و از این منظر، گزینه‌ای سازگارتر با محیط زیست به‌نظر می‌رسد.
اگرچه مصرف آب در چرم مصنوعی بسیار پایین‌تر است، اما هزینه‌های پنهانی زیست‌محیطی به همراه دارد. چرم‌های وگان که بر پایه پلاستیک‌های فسیلی مانند پلی‌اورتان و PVC ساخته می‌شوند، منجر به انتشار بیشتر گازهای گلخانه‌ای می‌گردند (تا ۵.۷ کیلوگرم CO₂e در هر متر مربع، در مقابل ۳.۵ کیلوگرم CO₂e در چرم گاوی).
از طرفی، این مواد زیست‌تخریب‌پذیر نیستند و در طول زمان میکروپلاستیک‌هایی تولید می‌کنند که وارد آب‌ها شده و به اکوسیستم‌های آبی آسیب می‌زنند. همچنین ترکیبات خطرناکی مانند فتالات‌ها و دیوکسین‌ها در فرآیند ساخت آن‌ها آزاد می‌شوند که برای سلامت کارگران و مصرف‌کنندگان نیز مضر هستند.
برخلاف چرم طبیعی که با گذشت زمان زیبایی بیشتری پیدا می‌کند، چرم مصنوعی مستعد ترک‌خوردگی، پوسته‌شدن و کاهش انعطاف‌پذیری است. این چرم‌ها عموماً قابلیت تنفس ندارند، تعمیر آن‌ها دشوار است و به دلیل ساختار لایه‌لایه‌شان، به‌سختی بازیافت می‌شوند. این مسائل، چرم‌های مصنوعی را در برابر مفهوم اقتصاد چرخشی ناکارآمد می‌سازد و موجب انباشت در محل‌های دفن زباله می‌شود.
با افزایش آگاهی درباره مضرات زیست محیطی هر دو نوع چرم، جایگزین‌هایی چون چرم میسلیوم (بر پایه قارچ) و چرم‌های گیاهی در حال توسعه هستند. این نوآوری‌ها با پشتیبانی فناوری‌های نوین و ارزیابی‌های دقیق چرخه عمر (LCA)، می‌توانند تعادل بین دوام، زیبایی و پایداری را فراهم کنند. البته چالش‌هایی چون مقیاس‌پذیری، هزینه تولید و آگاهی مصرف‌کننده همچنان نیازمند توجه و حمایت‌های سیاستی و تحقیقاتی هستند.
اگر صرفاً معیار انتخاب را مصرف آب در نظر بگیریم، چرم مصنوعی برنده بی‌رقیب این مقایسه است. اما در تصمیم‌گیری نهایی باید تمام ابعاد، از جمله دوام، آلودگی شیمیایی، بازیافت‌پذیری و اثرات کربنی نیز در نظر گرفته شوند. انتخاب بین چرم اصل و چرم وگان، نه‌تنها به نیاز و سبک زندگی مصرف‌کننده، بلکه به آینده‌ای پایدار برای صنعت مد نیز بستگی دارد.
نتیجه‌گیری
چرم پایدار، که به عنوان چرم مصنوعی نیز شناخته می‌شود، به عنوان یک انتخاب محبوب برای مصرف‌کنندگان آگاه به محیط زیست که به دنبال جایگزین‌های پایدار و اخلاقی برای مد هستند، ظهور کرده است. چرم مصنوعی عموماً نسبت به چرم طبیعی حیوانات، اخلاقی‌تر و سازگارتر با محیط زیست در نظر گرفته می‌شود، زیرا عاری از ظلم به حیوانات است و اغلب از مواد پایداری مانند برگ‌های آناناس، چوب پنبه یا پلاستیک بازیافتی ساخته می‌شود.
با این حال، چرم مصنوعی هنوز با چالش‌هایی مانند در دسترس بودن و دوام در مقایسه با چرم سنتی روبرو است. کیفیت و دوام چرم مصنوعی در سال‌های اخیر به طور قابل توجهی بهبود یافته است، اما هنوز هم از برخی جنبه‌ها نسبت به چرم سنتی دوام کمتری دارد. با وجود این چالش‌ها، پیش‌بینی می‌شود بازار جهانی چرم گیاهی به طور قابل توجهی رشد کند که نشان دهنده افزایش پذیرش چرم مصنوعی توسط طراحان، صنعتگران و برندهای مد است. با افزایش و بهبود نوآوری‌ها، برخی از کارشناسان صنعت معتقدند که آینده‌ای بدون حیوانات در مد در افق است، جایی که چرم مصنوعی به یک امر عادی تبدیل می‌شوند.